1 februari 2018

USP

De regen komt horizontaal tegen ons kantoorraam. Het water in de Grevelingen beukt over het dammetje in de geul. Ik vermijd de boten op de kant, opgesteld als een rij dominostenen, waar een spreekwoordelijk musje een ramp kan veroorzaken. Maar ook januari gaat voorbij zonder grote schade op de haven.Ik vaar, op papier, de Duitse Bocht in naar Denemarken en Zweden. Twee dagen later kijk ik even in Boulogne-sur-Mer en reken in detail aan het tij naar Eastbourne. Colin van Limehouse Marina heeft al gebeld. En we hebben besloten het verzandende Molengat bij Texel maar te laten voor wat het is. Als goed ondernemer leg je voor jezelf de lat hoog en werken we hard aan de vernieuwing van de website. Mocht je denken dat we iedere dag uitslapen tot 10 uur of vakantie vierend op de Bahama’s rondhangen, helaas , nee, …. Mmmm misschien moet ik toch de boel herstructureren en dat boek van Jules “The 4-Hour Work Week” opnieuw lezen. Het maken van een nieuwe website werkt inspirerend. We doorzoeken ons fotoarchief . Ik heb alle reizen van OceanPeople op een rij gezet en er zijn veel “jee, kijk hier”-momenten. We zetten de melancholie van een kerstperiode dit jaar gewoon even door tot de site klaar is. We hebben aardig wat discussie rondjes over het website-ontwerp en de inhoud achter de rug. En ik heb het zwaarste onderwerp op tafel gegooid: wat maakt OceanPeople bijzonder? “Paul, wat is jouw Unique Selling Point?” Er komt een stortvloed aan kreten: kwaliteit, kunde, passie, bootkennis etcetera etcetera etcetera... “Paul, wat is het nou echt! Je vergeet het allerbelangrijkste!” Een groot vraagteken verschijnt aan de overkant van de tafel. “Jouw pindarotsen natuurlijk!” Dé afsluiter van elke Potluck bij een Adventure Cruise op de zomeravond. “Dáárom gaan mensen mee”, zeg ik glimlachend. Al heel wat jaren wordt Paul gevraagd, of beter “gesmeekt”, om zijn recept van zijn fameuze pindarotsen prijs te geven. Af en toe brabbelt hij snel de ingrediënten en een verwerkingsproces à la de Zweedse kok uit de Muppetshow. Dus, op onze nieuwe website komt een speciale receptenpagina waar het Geheim der Geheimen wordt onthuld. Is dit erg? Geven we daarmee ons USP op? Néé, het blijft Pauls voorrecht deze goddelijke rotsen, in diverse uitvoeringen, te presenteren op de Potluck. Concurrentie wordt dan niet getolereerd. Maar misschien is Paul over te halen een Masterclass te geven waar de kunde van de meester overgebracht wordt aan de leerlingen. Ik offer me op om plaats te nemen in het proefpanel. Ter voorbereiding ga ik deze maand vasten. En over USP’s gesproken: ik nodig iedereen uit om zijn/haar culinaire USP naar ons te mailen ter publicatie op onze site, voorzien van recept én foto. Groetjes,

Yvonne’s Zeebrief.

OOK LEUK
SOCIAL
ADRES Herkingen Marina Kaaidijk 29 3249 AJ  Herkingen The Netherlands
CONTACT e: info@oceanpeople.nl t: +31(0)187-661060 m: +31(0)6-21287811
Met OCEANPEOPLE kom je verder!
Copyright © 2001-2018 OceanPeople
#26
#1 #2 #3 #4 #5 #6 #7 #8 #9 #10 #11 #12 #13 #14 #15 #16 #17 #18 #19 #20 #21 #22 #23 #24

27 oktober 2017

EN WE NOEMEN JE “THALIA”

“Gefeliciteerd met jullie eigen zeilboot,” zegt Kees plechtig, terwijl hij Jules en Sivy de hand schudt. Zojuist hebben zij ieder hun deel van de aanschafprijs contant aan hem overhandigd: 50 eurocent elk. Handtekeningen zijn onder het contract geplaatst en de deal is rond. “Even opnieuw, dat ging te snel,” roep ik, terwijl ik me in een hoek wring in de kajuit van de Defender 27 om een zo groot mogelijk beeld te pakken van de trotse en lachende gezichten. Hilde doet hetzelfde tegenover me, ook met telefoon in de aanslag. Ik heb stahoogte binnen. Als enige in ons gezin. Há! De herfstvakantie is heel anders begonnen dan 2 weken geleden gedacht. In plaats van een zeiltochtje op de Grevelingen of naar België, wordt het een jachttransport van Uitgeest naar Herkingen via de staande mast route. Prachtig weer! Zonder kachel aan boord. Geen probleem dit weekend met de warme zuidenwind. Jules en Sivy staan al dagen te poppelen. Mastje platgelegd, met behulp van de triangel en de strijkwanten, om de doorlooptijd te verkorten: doorvaarthoogte is gereduceerd tot 2 meter. Onze oude Shaula, de Victoire 1044, had eenzelfde strijkinstallatie. Dat hebben we nooit aangedurfd om te gebruiken. Op de Defender was het al een dingetje, met zijwind in het haventje naast de snelweg A9. Ik was chaufffeur, spullendrager en fotograaf vanaf de wal, dus ik zwaai de 3-koppige bemanning uit na de koop afgesloten te hebben met de Beste zelfgebakken appeltaart en koffie van “Lekker aan de Haven”. Ik heb het sterke vermoeden dat Paul nog het meest geniet van deze trip. “Ik zou vroeger een moord gedaan hebben voor zo’n bootje op m’n 12e of 16e”, roept hij, “ik was toen überhaupt nog nooit op een kajuitjacht geweest.” Wilde plannen over ankeren bij het Werkeiland in Bergen op Zoom bij de sluis worden onderweg besproken. Pauls jeugddroom. Shaula steekt te diep om dat nu nog te doen. Paul draagt na het wegmanoeuvreren uit de box de helmstok over aan Jules. Na een dag bedient die de gashendel met zijn voet terwijl hij over de mast geleund staat. Ook Sivy vaart de boot weg na overnachtingen op de reis dwars door Zuid-Holland. Acht hele liters diesel verbruikt de 1- cilinder Yanmar (9 pk) tijdens een dagtocht van 11 uur. Paul is druk in de weer met dekzwabber en puts. In Willemstad ontmoet ik de wereldreizigers en neem ze mee uit eten. Onderweg hadden ze al hun mobiele apparaten op kunnen laden bij Erica en Thomas, OceanPeople-klanten, die op 50 m afstand blijken te wonen bij de gratis ligplaats in Woubrugge aan het kanaal. Handig van die elektrische oplaadpunten onderweg. Ik hoor alle verhalen en dromen aan: wereldzeeën zullen bevaren worden, Azoren 2021 komt in beeld, de OceanPeople uitrustingslijst is doorgenomen en het boek Solo ligt weer boven op de stapel. Maar eerst: woensdag nieuwe lijntjes, vallen en stootwillen. De eigenaren overleggen over alle kleurstellingen. Mast wordt omhoog getakeld door ons vier. Overal in de haven worden boten ontmanteld voor de winter, profiterend van het extreem warme herfstweer. Wij zijn een boot aan het prepareren alsof het vaarseizoen gaat beginnen. Donderdag zeilen we in het zonnetje met een windje 4 Bft op de Grevelingen. Fantastisch! Voorafgaand aan de overdracht had Jules de naam van de Griekse godin van de bloei, de jeugdigheid, Thalia, voorgedragen aan Sivy en deze werd akkoord bevonden. Met de klemtoon op de eerste “a”. Zeilend om de Mosselbank bedanken Jules en Sivy in een supersnelle “denaming” procedure de Kâma voor alle diensten en wordt de Thalia een behouden vaart toegewenst, onder begeleiding van een fles bubbels. “Dat we vele mijlen samen gaan varen!”
#24

13 maart 2017

ZEE-AVONTURENVERKOPER

“En wat doe jij voor de kost? Nou, ik verkoop zee-avonturen.” Hoe vind je die? Ik vind hem machtig mooi. Klinkt goed. Hoe word je dat, is daar een opleiding voor? Ik krijg deze beroepssticker opgepakt tijdens een gesprek met de Nauticlink-man. Op een zonnige woensdagmiddag half februari heb ik ons jaarlijkse advertentiecontactmomentje. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. De sneeuw is weg, het water glinstert en de Sentijns gaan binnenkort het water uit voor een verfrissing aan de onderkant. Met het mooie rustige weer zetten we de zeilen er alvast op. Eind van de maand start de eerste zeezeiltrainingstocht naar de Solent. Maar de primeur van 2017 hebben Sivy en ik al op onze naam gezet op de eerste vrijdagavond van maart. Aan boord van Shaula staat de kachel op standje “hoog”, muziekje aan, aansluitend Gooische Vrouwen 2 in de DVD-speler, wijntje, frisje, chips. Verder is die nacht helemaal niemand op de haven aanwezig. We halen herinneringen op aan de Azorenreis. Sivy vertelt van het zinnenspelletje met Jules: om en om telkens de nog komende zin uit de film hardop voorzeggen, na Gooische Vrouwen al tig keer gezien te hebben tijdens die 3 maanden. Dat de Azorenreis 2016 ook bij de andere bewoners van ons Azoren-dorp de geest bezig houdt, is wel duidelijk als Ernst een lezing verzorgt tijdens de Hiswa, Guido de eerste én tweede plaats inneemt bij de fotowedstrijd van de Breehorn-zeilers, en de eerste (repeater-)aanvragen voor de Azorenreis Editie 2021 ons bereiken. Deze maand openen we de mogelijkheid om je op de mailinglijst te zetten. Voor de één is drie maanden weg geen enkel probleem, de ander moet dit een aantal jaar vooraf gaan plannen. Iedereen uit ons Azoren-dorp waaiert uit, binnen Nederland, Duitsland en naar de andere kant van de Atlantische Oceaan, maar de mentale lijntjes blijven bestaan. En ik weet zeker: gebeurt er iets heftigs met één van ons, dan zorgt de tamtam voor nieuwsverspreiding en wordt er gebeld, ge-appt en ingesprongen. Afgelopen maand is het andere zee-avontuur, dat van de Vendée-Globe zeilers, afgelopen, met Pieter Heerema op de 17e plaats. Ik google even op de deelneemster van weleer, Ellen Macarthur. Ik weet dat ze een stichting is begonnen, maar dacht “wat is die nu aan het doen?”, zoals je wel vaker hebt als iemand even uit je systeem is. Ik lees met veel interesse over het begrip “circular economy” en kom van het een in het ander, ook op Nederlandse sites. De definitie luidt: een circulaire economie is een economisch systeem waarin waarde behouden blijft of ontstaat door producten en grondstoffen te hergebruiken en vernietiging van grondstoffen te minimaliseren.  Uiteindelijk zijn we allemaal al wat jaren met dit thema bezig, alleen al denkende aan de afvalscheiding. Maar als je op zee zit, zeker voor langere tijd, ben je je intens bewust van de aarde, de schoonheid, en jezelf als klein element in het geheel. Ondanks, of mogelijk juist dankzij, de nieuwe leiders als Trump aan de overkant en populisten aan deze kant, komen er meer en meer initiatieven van burgers en bedrijven om zuinig te zijn op deze wereldbol. Met alles wat erop rondloopt. Ook wij als OceanPeople houden ons bezig met dit thema binnen ons vakgebied. Heel concreet met een product als de lithiumaccu, die zo gemaakt wordt dat deze kan worden opengeschroefd. Elk onderdeeltje kan vervangen worden in het onwaarschijnlijk geval dat er iets niet goed zou zijn. Geen wegwerpartikel meer. En ons doel is om met onze zee-avonturen iedereen het zijn op zee te laten beleven, op die paar vierkante meters, in je eigen cirkel tot de horizon. Je hebt de gelimiteerde omgeving van je voorraden, spullen en bemanning. Directe hulp alleen van de boten om je heen. Je wordt op een mooie manier teruggeworpen op jezelf. Ik hoop altijd dat ieders zee-gedachten voortzetting krijgen op land.
#23

10 februari 2017

EVOLUTIE, LANGZAME MAAR GESTAGE VERANDERING

“Bij banken hoef je niet aan te kloppen, want die zeggen: Paarden en boten, dat gaat naar de klote.” Ik schiet in de lach als ik de uitspraak op de tv hoor. Ik zit te kijken naar een reportage van het programma Stand van Nederland op een van de NPO zenders. De investeerder (Pa) van de schitterende stoeterij doet deze krasse uitspraak naar aanleiding van de vraag van de interviewer hoe dit alles gefinancierd wordt. Geweldig, hè. Gewoon doorgaan!! De Pa had in het verleden “geluk” gehad. Je zag gewoon een hardwerkende briljante zelfstandig ondernemer staan, die zijn zoon en schoondochter op weg heeft geholpen.  Die “bank-opmerking” bezorgde mij wel een momentje van herkenning. En dan heb ik in mijn vorige leven nog in die branche gewerkt ook. Mijn opties uit de optieregeling, i.v.m. goede prestaties uit het verleden, zaten ten tijde van mijn zelf geïnitieerde ontslag helaas effen in een dipje. Maar dat is ondertussen alweer een hele tijd geleden, een ander tijdperk. Ik kende trouwens dat hele tv-programma niet, maar soms blijf je voor de buis hangen. Ja, er zijn tijden dat ik nog een ouderwetse “lineaire kijker” ben, zoals dat tegenwoordig heet. Het was sinds vorig najaar ook even wennen aan de nieuwe presentatie op radio 2 in de ochtend voor negenen. Maar na een paar maanden waarderen we Gerard Ekdom en switchen we niet terug naar SkyRadio, waar de kerstliedjes nu toch wel echt verdwenen zijn. 2017 is begonnen en goed ook. We zijn trots op de nieuwe website van OceanPeople Yachts. En ons motto blijft onveranderd “met OceanPeople kom je verder”. Op elk watersportterrein. Niet alleen de ver(de)re bestemmingen, maar ook met onze kijk op bootuitrusting en energievoorziening. Mijn doel is het leveren van duurzame energie: abstract via trainingen, reizen én tastbaar via lithium accu’s en zonnepanelen. De vraag na 2 jaar rondzeilen in 1999-2001 die ik regelmatig heb moeten beantwoorden was “En ben je veranderd?”. In eerste instantie dacht ik altijd van niet, maar natuurlijk vormt het je wel. Twee hele jaren zwerven, met je luxe eigen wereldje bij je. Die vraag wordt nu nooit meer gesteld. Wees gerust, ik verander niet. Hoewel, ik zelf ben nu ook present op Instagram. De eerste 2 foto’s staan er, bij mijn alter ego weerheks. En lieve mensen, komende maand niet vergeten de keuze te bepalen voor de verkiezingen op 15 maart. De wereld verandert. Je eigen kijk verandert mee. Ook al denk je misschien van niet. Mocht je voor zaken of vakantie in het buitenland zitten, even de volmacht invullen voor de betrouwbare buurvrouw of familielid…. Die dag te druk met besprekingen, dan maar heel vroeg of heel laat het stembureau invliegen. De opkomst moet gewoon zeer hoog worden, vind ik. Met alle nieuwe trending topics als “nepnieuws, alternatieve feiten, de tegenstander wordt (standaard) gewoon betaald om tegen je te zijn” lijkt er een parallelle wereld te ontstaan op deze aardbol, waar ik dan, kennelijk, ernstig naïef maar blij over heen huppel. Doe maar gewoon, dan ……. Ik zet het volume van de radio omhoog bij het vrolijke “hier werk je harder bij”-liedje van deze maand, “Shape of you” van Ed Sheeran. En ga met volle energie verder met de beschrijving van de vaaretappe van de Kanaaleilanden naar het Isle of Wight. De landmassa’s liggen waar ze vorig jaar ook lagen; het water stroomt er nog steeds heen en weer. Gelukkig!  
#22

12 januari 2017

ERFELIJK BELAST

Max Verstappen racet in snelle auto’s met vader Jos op de achtergrond, Alec Deckers slaat een balletje net als vader Krajieck, Jordi Cruijff zit ook in de voetballerij. Zo vader zo zoon. Onze Jules droomt van zijn wereldreis over zee. Hoe zou hij daar nou op komen? Twee jaar geleden kwam er een speciaal notitieboekje waarin de lijstjes en aandachtspunten worden vastgelegd. Aantekeningen over de route en het eten. Ik kon niet nalaten te zeggen dat Pa en Ma daar advies in geven. “Ik kan je zo de map van kantoor laten zien. Hoef je het niet meer zelf uit te zoeken.” Het inspiratieboek Solo (van Tania Aebi) had hij in een paar dagen uit. Onze zeil- en reisfoto’s van toen zijn oud vertrouwd. Het enige wat ik direct bedongen heb, is dat we geen mannelijke variant van “zeilmeisje Laura” wilden hebben. “Je wacht maar tot je 18e. Na je middelbare school.” De droom is niet weg. De oversteek van de Azoren naar Engeland afgelopen zomer heeft het verlangen naar de zeereizen alleen maar groter gemaakt. Eerste vereiste is natuurlijk wel: een boot. En zelfstandig ervaring opdoen. Jules is gestart met zijn zoektocht naar een zeewaardig zeilbootje. En wij kijken mee. Hij heeft geen wedstrijdaspiraties. De snelle en ranke J’s, Mini-Transat 6.50, Figaro’s blijven buiten beeld. En het budget is natuurlijk ook een dingetje. “Hoe krijg ik ooit in m’n leven genoeg geld bij elkaar om een boot te kopen en dan ook nog weg te gaan?”, zucht Jules vertwijfeld, “hoeveel kost een Sentijn nou precies?” Denk groot, jongen. Denk “outside the box”. En dan komt alvast het eerste resultaat na wat googlen: ”met 1 uurtje gitaarspelen als straatmuzikant kun je zo 50 euro per uur ophalen.” Ik denk dat in mei in Londen een Nederlandse knul zijn repertoire naar een uur probeert uit te breiden. Daarnaast begint het studeren. Het Klein Vaarbewijs boek ligt al een tijdje in huis. Vanaf z’n 16e kan hij examen gaan doen. Learning on the job zit ook in het programma. Routes digitaal verwerken. Vertrouwd raken met zeekaarten, waypoints, afstanden, havenaanlopen. En in de praktijk blijkt dat onze woorden en daden al sinds dag 1 van zijn bestaan opgezogen zijn. Straks is hij er klaar voor, maar zijn zus nog niet. “Hij gaat niet alleen, hoor. Dat mag niet van mij. Ik ga mee; zeker op de grote stukken.” Hoezo erfelijk belast? Naschrift Oproep van Jules: wie heeft of weet er nog een zeewaardig jachtje wat al jaren ligt te wachten op een nieuwe eigenaar die er goed voor zal zorgen en met haar op zoek wil naar avontuur? Liefst voor weinig of niks, of voor een goede fles wijn. Moet groot genoeg zijn voor een jonge zeezeiler en z’n gitaar.
#21 #25

17 december 2017

JARIG OP HET WATER

“37, 38, 39, 40, en kom op, de laatste 10….”, brult Jules over het stille Grevelingenmeer. Hij beult zijn ouders af. Wij luisteren braaf naar zijn telling als slagroeiers. En met ons de andere roeiers die ochtend. Het is werkelijk een prachtige, zonnige, zondag de week voor Kerst. De steigers zijn spiegelglad. De kou zit diep in m’n vingertoppen. De lucht is blauw. Als de bomen achter de dijk maar een paar groene blaadjes zouden hebben, zou je denken aan de perfecte lenteochtend. Nu is het een perfecte (bijna) winterzondag, met geen levende ziel op het water om half tien. Als we de Grevelingen oversteken naar Bruinisse zien we één zeilbootje en één zeehond.  Verder stilte… uh, als je tenminste het gebrul van Jules wegdenkt. Zijn vaste telritme is als een metronoom, zo automatisch, dus je hoort het wel, maar ook weer niet. Mijn handen zitten om de roeiriemen geklemd en mijn armen en lijf bewegen mee op de telling, ondertussen kijk en luister ik naar de omgeving. Paul is vandaag jarig en we zitten weer op het water. Hij is helemaal blij, “dan herinner ik me ten minste deze dag, dit jaar.” Hij trakteert slagroomsoesjes. Twee jaar terug voeren we op z’n verjaardag langs de kust van Schotland het bochtje om richting het Caledonisch Kanaal. Boot afleveren op de korte donkere dagen voor Kerst. Lange nachten, en al wachtlopend, in de eerste uren van de nacht je verjaardagscadeau uitpakken. Hij werd 50. Dat vergeet je dus nooit meer. Hij krijgt alvast 1 Snicker. Bij thuiskomst liggen de overige 49 op hem te wachten. 18 jaar geleden had Paul ook het geluk tijdens een nachtwacht met een luide toeter van mij gewekt te worden op onze oversteek naar de Carieb. Je bent jarig of niet. Een grote kom alleen gevuld met slagroom als culinaire verrassing, met de wind mee, in korte broek. En als cadeautje: mij gehuld in een nieuwe Nederlandse vlag. Een jaar later weer op z’n verjaardag een nachtwacht. Deze keer achter ons anker in de Amerikaanse staat Georgia in verband met een afgegeven tornadowaarschuwing. Koffie en taart houden hem wakker. Zo heeft Paul al aardig wat bijzondere decemberverjaardagsboot- momenten. Ondertussen roeien we terug via de kleine dijkopening aan de westkant van de haven van Bruinisse terug de Grevelingen op. De zon schijnt nog volop; de eerste winterse buien hangen aan de horizon. Als ik tussen de twee eilandjes van de Mosselbank doorroei, ben ik zo blij dat het plan van het toeristische Pirateneiland op het westelijke eiland op de plank is verdwenen of zelfs van die denkbeeldige plank is afgevallen. Kijk ik over mijn linkerschouder dan verrijzen de reuzen van nieuwe windturbines op de Philipsdam. Op zee verfoei ik soms ook de horizonvervuiling, maar ben ook bezig met de verduurzaming, alternatieve energiebronnen, mijn eigen carbon voetafdruk. Dus zo roeiend op de Grevelingen kom ik weer tot de conclusie: laat ze die windmolens maar op zee plaatsen en uitbreiden en niet op land. Had ik toch eerder mijn stem moeten laten horen…. ’s Middags lees ik over een burgerinitiatief “stopdebouwvanwindmolensopland.nl”. Ik ga er deze kerstvakantie eens in duiken. Eerst verder met Pauls verjaardag vieren. Rest mij je een mooi, zonnig 2018 toe te wensen met ook een bijzonder verjaardagsmoment op het water.
#25
Deze zeebrieven komen  er binnenkort bij.

Eerdere Jaren

DEZE EN EERDERE ZEEBRIEVEN WORDEN NOG GEPLAATST.

Nog even en dan zijn ze allemaal terug te lezen.
#20 HIER KOMT MIJN CULINAIRE USP HIER KOMT MIJN CULINAIRE USP

Yvonne’s

Zeebrief.

OOK LEUK
SOCIAL
ADRES Herkingen Marina Kaaidijk 29 3249 AJ  Herkingen The Netherlands
CONTACT e: info@oceanpeople.nl t: +31(0)187-661060 m: +31(0)6-21287811
Met OCEANPEOPLE kom je verder!
Copyright © 2001-2018 OceanPeople

1 februari 2018

USP

De regen komt horizontaal tegen ons kantoorraam. Het water in de Grevelingen beukt over het dammetje in de geul. Ik vermijd de boten op de kant, opgesteld als een rij dominostenen, waar een spreekwoordelijk musje een ramp kan veroorzaken. Maar ook januari gaat voorbij zonder grote schade op de haven.Ik vaar, op papier, de Duitse Bocht in naar Denemarken en Zweden. Twee dagen later kijk ik even in Boulogne-sur-Mer en reken in detail aan het tij naar Eastbourne. Colin van Limehouse Marina heeft al gebeld. En we hebben besloten het verzandende Molengat bij Texel maar te laten voor wat het is. Als goed ondernemer leg je voor jezelf de lat hoog en werken we hard aan de vernieuwing van de website. Mocht je denken dat we iedere dag uitslapen tot 10 uur of vakantie vierend op de Bahama’s rondhangen, helaas , nee, …. Mmmm misschien moet ik toch de boel herstructureren en dat boek van Jules “The 4- Hour Work Week” opnieuw lezen. Het maken van een nieuwe website werkt inspirerend. We doorzoeken ons fotoarchief . Ik heb alle reizen van OceanPeople op een rij gezet en er zijn veel “jee, kijk hier”-momenten. We zetten de melancholie van een kerstperiode dit jaar gewoon even door tot de site klaar is. We hebben aardig wat discussie rondjes over het website-ontwerp en de inhoud achter de rug. En ik heb het zwaarste onderwerp op tafel gegooid: wat maakt OceanPeople bijzonder? “Paul, wat is jouw Unique Selling Point?” Er komt een stortvloed aan kreten: kwaliteit, kunde, passie, bootkennis etcetera etcetera etcetera... “Paul, wat is het nou echt! Je vergeet het allerbelangrijkste!” Een groot vraagteken verschijnt aan de overkant van de tafel. “Jouw pindarotsen natuurlijk!” Dé afsluiter van elke Potluck bij een Adventure Cruise op de zomeravond. “Dáárom gaan mensen mee”, zeg ik glimlachend. Al heel wat jaren wordt Paul gevraagd, of beter “gesmeekt”, om zijn recept van zijn fameuze pindarotsen prijs te geven. Af en toe brabbelt hij snel de ingrediënten en een verwerkingsproces à la de Zweedse kok uit de Muppetshow. Dus, op onze nieuwe website komt een speciale receptenpagina waar het Geheim der Geheimen wordt onthuld. Is dit erg? Geven we daarmee ons USP op? Néé, het blijft Pauls voorrecht deze goddelijke rotsen, in diverse uitvoeringen, te presenteren op de Potluck. Concurrentie wordt dan niet getolereerd. Maar misschien is Paul over te halen een Masterclass te geven waar de kunde van de meester overgebracht wordt aan de leerlingen. Ik offer me op om plaats te nemen in het proefpanel. Ter voorbereiding ga ik deze maand vasten. En over USP’s gesproken: ik nodig iedereen uit om zijn/haar culinaire USP naar ons te mailen ter publicatie op onze site, voorzien van recept én foto. Groetjes,
#26
HIER KOMT MIJN CULINAIRE USP HIER KOMT MIJN CULINAIRE USP